ในวันที่
XX เดือน XX
ผมเก็บแมวน้อยจากข้างทางมาได้ตัวหนึ่ง
ขนสีฟ้าที่เหมือนกับส่องประกายบนฝากฟ้าตอนกลางวัน แมวตัวน้อยที่ส่งเสียงขู่ฟ่อ
พร้อมกับดวงตาสีฟ้าเฉกเช่นเดียวกับสีผมนั้นนอนอยู่บนพึ้น สายตาที่เหมือนกับกำลังหวาดผวาผสมกับความดื้อดึงนั้นแสงดออกมาอย่างชัดเจนจนเขายกยิ้มมุมปากขึ้นมา
แมว... ตัวน้อย ที่เก็บมาได้
เป็นตัวเเรกที่เก็บมา และ จะเป็นตัวสุดท้ายที่จะอยู่กับเขาไปตลอดไป
ร่างสูงเอื้อมมือลูบแก้มของเจ้าตัวเบาๆลมหายใจที่หอบกระเส่านั้นส่งเสียงออกมาพร้อมกับ
ดวงตาสีควันบุหรี่ที่หรี่ลง
"อื้อ...
อึ...กก"
ร่างบางที่นอนราบอยู่กับพึ้รเบิกตากว้างมองคนตรงหน้าอย่างตกใจ
ไม่คิดว่าจะเจอกับเรื่องแบบนี้เมื่อตอนขากลับจากโรงเรียน ชายหนุ่มตัวสูง และ
อายุมากกว่าเขาเป็นเท่าตัวคนนั้นส่งเสียงอืออาในลำคอแสดงให้เห็นถึงความพอใจที่อีกฝ่ายมีต่อเขา
ไม่พอ... แถมยัง แถมยังมองเขาด้วยสายตาโลมเลีย น่าขยะแขยงแบบนั้นอีก
"อย่ากลัวเลย
คุโรโกะ เดี๋ยวฉันก็จะส่งเธอกลับบ้าน"
เสียงทุ้มนั้นดังขึ้นข้างหู
พร้อมทั้งดึงตัวเขาให้ลุกขึ้นนั่งก่อนที่จะใช้มือของเขาสอดเข้าไปใต้เสื้อนักเรียนตัวเก่ง
ลมหายใจที่ยังคงเป่ารดมาที่ข้างแก้มนั้นเปลี่ยนเป็นจูบอันแสนน่ารังเกียจ
"อย่ากลัวเลย"
"อื้อ
อื้อ!!"
ร่างบางดิ้นสุดแรงเมื่อถูกมือหนานั้นกดเอวเอาไว้แน่นพร้อมกับอุ้มเขาขึ้นพาเดินไปยังห้องนอนที่อยู่ไม่ไกลเท่าไหร่
เสียงสวบสาบจากเนื้อผ้าที่ถูลงมานั้นทำให้เขารู้สึกกลัวจนน้ำตาไหลออกมาอย่างช่วยไม่ได้
ไม่... ไม่ดีเลย ไม่ดีเลย
ช่วยด้วย ใครก็ได้
"เป็นแมวน้อยที่น่ารักจริงๆ
ดีจังเลยที่ฉันไปเจอก่อน"
ชิโรงาเนะพึมพำเบาๆ
พร้อมทั้งวางร่างบางลงกับเตียงกว้าง เจ้าตัวยืนขึ้นมองมายังผลงานของตัวเองอย่างภูมใจ
เชือกที่มัดจ้อมือเอาไว้ ไม่มีทางหลุดออกไปได้แน่
กับเทปที่ปิดปากเอาไว้ก็คงทำให้ส่งเสียงออกมาไม่ได้เหมือนกัน
ร่างสูงใช้มือดึงเนกไทของตัวเองออก ก่อนที่จะขยับเบียดเข้าไปใกล้คนตรงหน้า
มองใบหน้าหวานที่เต็มไปด้วยน้ำตานั้นอย่างมีความสุข
"ไม่งั้น...
ไม่งั้นละก็ เธออาจจะโดนพาตัวไป ที่ไหนก็ไม่รู้"
ร่างสูงพูดออกมาพร้อมกับก้มลงมาซุกไซร้ที่ซอกคอของเขาเบาๆ
กดดูดจนร่างกายรู้สึกซาเหน็บทำเอาร่างกายแทบจะขยับไม่ได้
ร่างกายทุกส่วนราวกับถูกล็อคเอาไว้กับเตียง แม้แต่จะหายใจยังลำบาก
ชายหนุ่มตัวสูงเบียดร่างกายเข้าหาคนตรงหน้าอย่างใคร่รักจ้องมองใบหน้าหวานที่เปื้อนน้ำตา
ความรู้สึกสุขในอกเต็มตื้นไปหมด
ถ้าหากปล่อยไป ละก็... หมดกันแน่ๆ เด็กคนนี้
ไม่สิ ลูกแมวตัวน้อยตัวนี้ เสร็จคนอื่นแน่ๆ เพราะงั้น เพราะแบบนั้น... ฉันจะ
ตีตราเอาไว้ จะตีตราเป็นของๆฉันเอาไว้ ไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่า
คนแก่ๆอย่างเขาจะมีความคิดที่ชั่วร้ายขนาดนี้ เพียงแค่เห็นเด็กคนนี้ก็แทบทนไม่ไหว
แทบอยากจะกระซากเข้ามาแล้วเลี้ยงดูเหมือนของเล่นภายในกล่อง อยากจะ ดูแล...
ดูแลให้เป็นเด็กดีของตัวเองตลอดไป จะนอกใจภรรยาก็ช่าง จะทรยศต่อลูกก็ช่าง
ต่อให้ใครตราหน้าเข้าว่าเลว เพียงแค่เด็กคนนี้ แค่เด็กคนนี้ก็พอ
พรื่ดด
"ยะ
อย่า..."
"แยกขาออกสิ แยกออก"
ต้นขาขาวที่ถูกถลกออกมาจากตัวนั้นเปลือยเปล่า
แทบจะไม่มีอะไรปิดบังส่วนนั้นเลยสักนิด คุโรโกะถูกชายคนนั้นยกมือออกกว้าง พร้อมทั้งใช้นิ้วของตัวเองแยกเนื้อหนันส่วนล่างออก
"เจ็บ ฮึก... อย่าครับ
ไม่เอา"
ทันทีที่ออกเสียงปฏิเสธ
อวัยวะเพศอันใหญ่โตที่คับแน่นในกางเกงนั้นก็ดุนดันเข้ามา
ทั้งๆที่ไม่เคยแม้แต่จะโดนทำแบบนี้เลยสักครั้ง แต่ว่า... แต่ว่า ถ้าใส่เข้ามา
จะต้องขาดแน่ๆ เขาจะต้องตายแน่ๆ
คุโรโกะร้องไห้ออกมาอย่างน่าสงสารก่อนที่จะกัดฟันแน่นขยับหนีจากชายตัวใหญ่
ความเป็นชายนั้น ดุ้นนั้น จะเข้ามา... ไม่ได้
เขาเป็นผู้ชาย
ผู้ชายนะ เป็น... ผู้ชายเหมือนกัน
สวบ
"อึก... เจ็บ เจ็บ...!"
แผ่นหลังบางแอ่นโค้งเมื่อท่อนกายแทรกเข้ามาสุดทางภายในครั้งเดัยว
ช่องทางที่ร้อนระอุเต้นตุบๆพร้อมกับเขาที่สำลักความเจ็บปวดออกมา
ชายวัยกลางคนกระแทกสะโพกเข้าไปอย่างไม่หยุดยั้ง
ความเจ็บปวดที่ช่วงล่างซาหนึบขึ้นมาทันที
พร้อมกับความหนักอึ้งที่โถมลงมาเป็นจังหวะ
สมองขาวโพลนไปหมด
คิดอะไรไม่ออกตั้งแต่ตอนที่ถูกยัดเยียดสิ่งนั้นเข้ามา
ร่างกายเขยื้อนไปตามแรงกระทั้นจากด้านบน
"อ๊า อ๊ะ... ไม่ ฮืออ
อึก!"
"เธอนะ ถ้าไม่มีฉัน
จะไม่มีค่าเลยนะ เพราะงั้น ยอมให้ฉัน อึก... ยอมฉัน แมวน้อย"
มือหนาลูบไล้ไปตามใบหน้าซึ้นเหงื่อพร้อมกับกดจูบอย่างหยาบโลน
หนวดแข็งๆจากแก้มทิ่มแทงเข้ามา ราวกับเป็นส่วนนั้นที่สอดลึกเข้ามา
"เธอนะ เธอนะ... ของฉัน"
ลำคอขาวถูกมือของอีกฝ่ายกดลงมาจนเจ็บไปหมด
"ฮ๊ะ... ชิโรงาเนะ ชัง อึก...
อ๊ะ อ๊า!!"
พร่วด
น้ำรักมากมายทะลักเข้าไปภายในท้องของคนตัวเล็ก
ร่างบางดิ้นพล่านเมื่อถูกคนตรงหน้ากักขังเอาไว้ในอ้อมกอด
"ผมทำ... อะไรผิด ฮึก
ทำอะไรผิด..."
เสียงร้องไห้คร่ำครวญนั้นดังก้องภายในหูของเขา
คุโรโกะหมดแรงที่จะต่อต้านเขาไปแล้ว แบบนี้... หมายความว่า เขา
ได้ตัวเด็กคนนี้มาแล้วสินะ...
หึหึหึ
เพียงแค่นี้ ฉันก็... ฉันก็ได้ตัวเธอมาแล้ว คุโรโกะ ร้องไห้ออกมาขนาดนี้
น่าสงสารซะจริง น่าสงสารจริงๆ
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น